Cuma, Mayıs 07, 2010

yamuk gidon-um

daha küçücükken; hani çocukken.., çakıl taşlı yollarda koşarken düştüğümde, bazıysa bisikletten düştüğümde oracıkta oturur etrafımda kimse yoksa bile o acıyla oturur ağlayarak beklerdim. birisi gelsin ve benimle ilgilensin diye.. düştüğüm yerden kaldırsın, gözümün yaşını silsin ve dizlerimdeki yaraya üflesin diye.
acısı geçse dahi sızlanmaya devam ederdim daha yüksek sesle ta ki biri-leri gelene dek..
Şimdiyse, yıllar sonra ki daha kocaman olamamışken, insanlardan hızla kaçarken bisikletten düştüm. yakınıma kimse gelip kanayan, sızlayan yaralarıma üflemesin diye yamulmuş gidonu umursamadan yola devam ettim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder