Salı, Şubat 01, 2011

bugün yine intiharım hakkında milyonlarca senaryo kurdum kafamda.
hatta bi ara cebimdeki parayla ilk ve son vuruşumu yapmayı düşünebilecek kadar ileri gittim. amatör uyuşturuculardan, düşük doz anti-depresan, sakinleştirici ve halüsinojenlerden başka bir şey kullanmadım üstelik bugüne dek..
beyazlardan hep sakındım, ne gereği varsa..
bazen çılgınca delirmeyi bazense anne olmayı istedim.. belki ikisi de aynı derece de bi çılgınlık olurdu benim için..
küçük bedenimden kusacağım kan kokulu bir bebek.. veya kusacağım kan kokulu bir çığlık.. ne fark eder ki..
dün beni sevdiğine emin olduğum adamın bugün ne bok yediğini bilmediğim için yaşadığım yoksunluk sendromu belki bunların hepsi; doktorumun söylediği gibi depresyon' bile olmayabilir.. depresyonda olsam gülebilir miyim lan anıra anıra!
ölümü değil saadeti arzuluyorum ben!
her neyse, ikisine de mesafeliyim.
kendimde olmak beni yoruyor.
beni tanıyan bi adam bulsam kendimi kaybedeceğim, yok edeceğim. çok güzel olacağım. çok seveceğim ama beni kimse kurtaramaz artık, acaip şeyler..
anlamıyorsunuz; gülüyorum diye neşeliyim sanıyorsunuz!
ben gülmüyorum ama neşeliyim şu an!
bilmiyorsunuz.
canımı sıkıyorsunuz. beni saçmalatacak kadar yoruyorsunuz bazen. tekrar ilişmeseniz çok güzel olacağım çok da neşeli. ama gülmeyeceğim bi gün. neşeli olmadığım halde beni gülerken göremeyeceksiniz. o kadar neşeli olacağım ki ağlarken, siz de güleceksiniz. neşeniz yerine gelmeyecek, hayır. kimse neşesinden ağlayan birine güldüğünde neşeli hissedemez kendini. ben ağlarken neşeli olacağım ve güleceğim size içimden. çünkü ben çok çirkin gülerim! dışımdan.
bugün de ölmedim işte. ölmeyeceğim ölene kadar, bunu kabullenin. kafamdaki intihar senaryolarıyla hepinizi öldüreceğim ama ben ölmeyeceğim!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder